صوفى ( 1295 ) امان اللّه صوفى سياوش ملقب به امير كه در شعر صوفى و گاهى امير تخلص مىكند در سال 1295 هجرى شمسى در املش چشم به جهان هستى گشود . پدرش نصرت اللّه خان صوفى سياوش از مالكان سرشناس گيلان ساكن املش بود . امان اللّه صوفى تحصيلات ابتدائى و دورهء متوسطه را در رشت و تهران به پايان رسانيد ازآن‌پس به تحصيل ادامه داد و به دانشگاه راه يافت و در رشته داروسازى دانشكده پزشكى به تحصيل پرداخت و فارغ التحصيل شد امّا از اين حرفهء تخصصى هرگز استفاده نكرد و به كار كشاورزى كه مورد علاقه‌اش بود اشتغال ورزيد . صوفى از نوجوانى به شعر علاقه و دلبستگى يافت و به سرودن شعر پرداخت و اوقات فراغت خود را صرف مطالعهء كتاب در زمينه شعر و ادبيات كرد و در اين رهگذر چون از استعداد و ذوق و قريحهء سرشارى برخوردار بود شعرش به شكوفائى رسيد ، و از ميان انواع شعر قالب غزل را براى سرودن شعر برگزيد . نمونه‌هاى زير از شعر اوست : خمخانه در كجاست ؟ ساقى بيار باده ، كه اين مى اثر نكرد * ما را ، ز سرّ آينهء جم ، خبر نكرد خمخانه در كجاست ؟ خدا را ، به من بگوى * كاين يك‌دو ساغر تو ، لب تشنه تر نكرد ! آمد صبح و مژدهء صدساله زنده كرد * امّا نگه بسوى من محتضر نكرد